صحبت از پژمردن يك برگ نيست

فرض كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

فرض كن يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض كن جنگل بيابان بود از روز نخست

در كويري سوت و كور،

در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور،

صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق ،

گفتگو از مرگ انسانيت است.

...........

                                                              فريدون مشيري  

من آن پرنده ي تنهايي هستم كه توفان زندگي مرا به سمت تو رانده است ،

و تو آنقدر زخم خورده اي كه گمان مي كني توفان تو را هم خواهد برد .....

آري تو مي ترسي .... تو از هجوم عشق مي ترسي ........

- با همه چيز در آميز و با هيچ چيز آميخته نشو ...

                                                                                                       ((دكتر علي شريعتي ))

مرا کسي نساخت، خدا ساخت

نه آنچنان که " کسي ميخواست "

که من کسي نداشتم.

کسم خدا بود، کسِ بي کسان.

او بود که مرا ساخت آنچنان که خودش مي خواست.

نه از من پرسيد و نه از از آن " منِ ديگرم ".

من يک گِلِ بي صاحب بودم.

مرا از روح خود در آن دميد.

و بر روي خاک و در زير آفتاب،

تنها رهايم کرد.

" مرا به خودم وا گذاشت ".

.

.

اين جا، جاي من نيست.

بر روي اين زمين غريبم.

اين آسمان، سقف خانه من نيست.

نبايد به اينجا مي آمدم.

اين جا تبعيدگاه من است.

چه گناهي مرا به اين غربت دور رانده است؟

 eyes are beatiful when they are full of tears

tears are beatiful when they are for love

love is beatiful when it is for you

you are beatiful when you are for me

 

روز غریبی ست امروز..روزهای غریبی ست فرداها....

 آری.... روز غریبی ست فردا.... چه بر سرمان خواهد آمد؟؟؟

...پروردگار من!
... من را از هول و هراس‌های دنيا و غم و اندوه‌های آخرت، رهايی ببخش
و من را از شر آنان که در زمين ستم می‌کنند در امان بدار.
...خدايا!
به که واگذارم می‌کنی؟
به سوی که می‌فرستی‌ام؟
به سوی آشنايان و نزديکان؟ تا از من ببرند و روي بگردانند؛
يا به سوی غريبان و غريبه‌گان تا گره در ابرو بيافکنند و مرا از خويش برانند؟
يا به سوی آنان که ضعف مرا مي‌خواهند و خواری‌ام را طلب می‌کنند؟
... من به سوی ديگران دست دراز کنم؟

 در حالی که خدای من تويی و تويی کارساز و زمامدار من.
...ای توشه و توان سختی‌هايم!
ای همدم تنهايی‌هايم!
ای فريادرس غم‌ها و غصه‌هايم!
ای ولی نعمت‌هايم‌!
...ای پشت و پناهم در هجوم بی‌رحم مشکلات!
ای مونس و مأمن و ياورم در کنج عزلت و تنهايی و بی‌کسی...

ای تنها اميد و پناهگاهم در محاصره اندوه و غربت و خستگی...

 ای کسی که هر چه دارم از توست و از کرامت بی‌انتهای تو!
...تو پناهگاه منی؛

ما با هم یکی شده ایم

علیرغم زندگی که متلاشی می کند

و مرگ که جدایی می افکند

_ سايه چهار نژاد، يک رنگ است.
_ زندگي آدم را از مرگ ميترساند.
_ سکوت عاشق شنيدن است.
_ غرور سيل اجازه نميدهد از زير پل بگذرد.
_ وقتي نيستي نگاهم دست خالي به چشمم باز ميگردد.
_ باران با گلهاي دامنت زيباترين دست گل را به آب ميدهد.
_ نبودنت کمر بودنم را ميشکند.
_ هيچکس به اندازه گربه ها به فکر آزادي پرندگان محبوس در قفس نيست.
_ اگر خرطوم فيل را سوراخ کنيم ني زن هنرمندي از آب در مي آيد.
_ به نگاهم خوش آمدي.
_ نگاهم را در چشمت جا گذاشته ام.
_ لحظه در زير ميکروسکوپ تبديل به قرن ميشود.
_ عاشق آدم پرچانه اي هستم که با بستن دهانش در بهشت را به رويم ميگشايد.
_ شب صورت ماهش را از چادر سياه بيرون ميگذارد.
_ قطرات باران در آغوش هم آب ميشوند.
_ به عقيده گربه خوشمزه ترين ميوه درخت،پرنده است.
_ تا ليوان خالي رفع تشنگي نکند آب نمينوشم.
_ چشمت نگاهم را تماشايي ميکند.
_ وقتي اشک در چشمم حلقه ميزند به هر گلي که مينگرم شبنم رويش نشسته است.
_ آتش از ترس جانش آب را با ديگ روي سرش ميگذارد.
_ پشت سر اکثر خواننده ها صفحه ميگذارند.
_ خدا پرواز را آفريد و انسان قفس را. 
_ وقتي عکس گل محمدي در آب افتاد ماهي ها صلوات فرستادند.
_ رويهمرفته زن و شوهر مهرباني هستند!
_ اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم قفسي به بزرگي آسمان ميسازم.
_ به عقيده گيوتين سر آدمي زيادي است.
_ به ياد ندارم نابينايي به من تنه زده باشد.
_ هر درخت پير صندلي جواني ميتواند باشد.
_ براي اينکه پشه ها کاملا نااميد نشوند، دستم را از پشه بند بيرون ميگزارم.
_ غم کلکسيون خنده ام را به سرقت برد.
_ بلبل مرتاض روي گل خاردار مينشيند.
_ قلبم پر جمعيت ترين شهر دنياست.
_ براي مردن بايد يک عمر صبر کرد.
_ خودکشي،جسد قاتل و مقتول را در آغوش هم به خاک ميسپار

الهي به رندان ميخانه ات
به سوداي مستان پيمانه ات

بر آن ناتواني که از فرط درد
رخش همچو برگ خزان گشته زرد

به آواي آن پير شب زنده دار
که نالد به درگاه تو بيشمار

بر آن نوجواني که در راه تو
ندارد نظر جز به درگاه تو

به عشقي که با شرمي آميخته
به خوني که در راه حق ريخته

به آهي که درمانده از جان کشد
به دردي که دانا ز نادان کشد

به اشک يتيمان بي خانمان
به اندوه مسکين بي آشيان

به فرياد آن عاجز دردمند
که درمانده در پاي آن زورمند

به آن دختر زشت بي همزبان
که غمها فرو برده اندر نهان

بر آن لحظه پر ز اندوه و درد
که بر مادر پير رخساره زرد

خبر ميدهندش ز مرگ پسر
که مرده پسر در کنار پدر

به اندوه آن مادر سوخته
که چشم اميدي به در دوخته

که فرزند گمگشته آيد مگر
که جز او اميدي ندارد دگر

به مرد تهي دست با آبرو
که کرده به سيلي همي سرخ رو

به حال پريشان گم کرده راه
به اسرار پنهان اندر نگاه

به آن قامت گشته همچون کمان
به دردي که جان را نداده امان

مرا زين هوسها رهاييم ده
به کردار حق سرفرازيم ده

 

زندگي،مجموعه اي نفيس از حسرتهاست...

شرف مرد همچون بکارت دختر است

اگر یک بار لکه دار شود

هرگز جبران پذیر نیست

عشق تو معامله است:

دوستت دارم،

دوستم بدار

دوستت دارم،

ديگري را منگر

دوستت دارم،

تنها به من بينديش

دوستت دارم،

مرا در آغوش بکش

دوستت دارم،

تمام عمرت را با من سر کن

تو مشتري خوبي هستي

اما...

من سوداگر نيستم!!!!!!

شب را دوست دارم بخاطر سکوت اش

و اين که مي شود در گوشه اي از آن گم شد...

«بانو»

 

شب محرم راز است و من اسير شب ام

شب هنگام فرو رفتن در افکار نيمه تمام است

شب اسير خاطره هاست

شب از براي دل است...

«کلبه آبي»

 

و شب با همه تاريکي ها زيباست

وقتي که تو در کنار من هستي...

«سايه»

 

اعترافي طولاني ست شب

اعترافي طولاني ست

فريادي براي رهايي ست شب

فريادي براي رهايي ست

شب فريادي طولاني ست...

«شاملو»

 

شب، رنگ بخت من

رنگ دل آدم هاي اطراف ام

رنگ آرزوهايي که روزي آبي بودند

همدم تنهايي هايم...

«سپيده»

 

تو را من چشم بر راهم شباهنگام

باز هم شبي ديگر اما متفاوت

شبي طولاني

در سالي به بلنداي غم هاي بي پايان زندگي

و تولدي شوم، يلدا

آسمان مي بارد براي بدرقه شب طولاني

و به انتظار فردايي دگر...

«صادقانه»

 

من از نهايت شب حرف ميزنم

من از نهايت تاريکي

و از نهايت شب حرف ميزنم

اگر به خانه من آمدي براي من اي مهربان چراغ بياور

و يک دريچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبختي بنگرم...

«فروغ»

 

قصه غربت و سرگرداني هايم را

براي پنجره ها زمزمه کردم

هر نفس با شب هاي ابري و دلتنگ

غصه هايم را بي صدا زمزمه کردم...

«مهران»

 

دل اگر رفت شبي کاش دعايي بکنيم...

«مريم»

 

و من شب را دوست دارم به خاطر تمام تنهائئش...

«میثم»

كاش مي شد دلي به دريا زد

رفت تا انتهاي سرخ غروب

ايستاد و عشق را خوب تر تماشا كرد...

                                                                                                              blood for heart   

                                                                                       herat for love        

                                                                   love for you

                                               you for me

                             me for you

i just kiss you baby

 

 گفت: احوال ات چطور است؟

گفتم اش: عالي است

مثل حال گل!

حال گل در چنگ چنگيز مغول!

انسان تا زماني که کسي را براي دوست داشتن در کنار خود داشته باشد

 فقير محسوب نمي شود.

درس معلم
و اما بعد...

در کلاس روزگار،
درس‌هاي گونه گونه هست:
درس دست يافتن به آب و نان!
درس زيستن کنار اين و آن.
درس مهر.
درس قهر،
درس آشنا شدن؛
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن!

در کنار اين معلمان و درس‌ها،
در کنار نمره‌هاي صفر و نمره‌هاي بيست!
يک معلم بزرگ نيز
در تمام لحظه‌ها، تمام عمر!
در کلاس هست و در کلاس نيست!

نام اوست: «مرگ»!
و آنچه را که درس مي‌دهد؛
«زندگي» است!

ما با هم یکی شده ایم

 علا رغم زندگی که متلاشی می کند

و مرگ که جدایی می افکند